قهـرمـان محمـدی

قهـرمـان محمـدی

شاعر برجسته و معروف بختیاری

 

 

قهرمان محمدی،سرپیری از شاعران معروف  و برجسته بختیاری است، کتاب «بر شانه های زردکوه» (۱۳۷۷) و  «گزیده شعر بختیاری» (۱۳۹۰) از آثار اوست. همچنین سردبیر مجله «کهرنک» (ویژه تاریخ و فرهنگ بختیاری) هستند. وی اهل سرپیر دشتک و مقیم شهر اصفهان است.  نمونه هایی از اشعار وی:

دشتک دیرینه دیار پژمان

 بنـــازم  ایـن   دیــار  پـاک  پـژمــان      که دارد هر  زمان شیری به دامـان

چراغش روشن از صد دودمان است       غرورش قاف سیمرغ آشیان است

دمـاونـدی    شکـــوه     کـوهسـارش       بهارستـان   گل   فــرش  بهــارش

غـــرور   سـرزمـیـــن    بختـیــــاری       درون  خون دشتک  هست جاری

در این دشت  از شکوه  تک سواران       شکـوفـــا  شـد  گل بـاغ  بهـــاران

بـود  چون زرد کــوه  با سرفــرازی       چو کـارون درخروش و پاکبــازی

چنــــارش   در   گـذار  دیــرسـالــی        جـوانـان   را  دهــد  روح  تعالــی

کهن بومی است  چون  پیر خردمند          که  با  روح  جوانـی داده  پیونــد

اگر  چه  آشیـان  صد  عقـاب  است         ولی  پژمـان  او یک  آفتاب است

سرای سرکش  شهنامه خوانی است         زبان  آرای  روح  پهلوانی  است

در این سامان شعر و مهـد  فرهنگ         بگوش   آید  نواهــای   شباهنـگ

که  دشتک  سنگر  نام آوران  است         بهین دریای حسنش  بیکران است

چو  یاد  از  شاعــر  دیر  آشنـا  شد         سراسر خیمه ی   پژمان  به پاشد

ز نام  دانشی   مــردان   این  خـاک         رود آوازه ی   پـژمـان بـرافـلاک

ز دانش   قامتش  پـل  زد   به  فـردا         ز حسن خود  قیامـت   کرد بر پا

به  روی شعـــر تا  آغوش  وا  کرد         به سوی   ساحل   دلهـا  شنـا کرد

ز پـژمـان  ایـن  نـگـیــن  بختیـــاری         قرین گشته است  با ایران مداری

                               قهرمان محمدی ـ ۱۳۸۸

 داغ تفنـگ

آریایی که  اِساهـه  سر به عرش ثریا

او زمونا که گِرِهد ای سر تا او سر دنیا

بختیاری گهپسون بیده که وَیدن مِن کُها

تا فرشنن همه دستور ز اوچو به وُلاتا

ار اِخوی پی بُوَری ایلمه و اصل و تبارس

                          ***

داد زرتشت علم نور اهورانه به دستُم

بارها رَه نه به اسکندر مقدونیه بستم

تا هِدُم عاشق ایرانم  و یزدان پرستم

پاسدار وطنم  بیدم  و از پا ننشستم

هر که بس چپ بنیره اِدِرارُم مو دمارس

                           ***

تیم به رَه بید همیشه سی پیایی چُو«تهمتن»

وَید«ضحاک»گُدُم«کاوه» وُری شاخِسه بشکن

ز دَم «ایذه» بگِر پاسه  بِکَش تا به «فریدن»

دست و پا بسته بُوَن لاشسه من کوره ی آهن

تا زمستون سیاهُم  بکنی  تازه  بهارس

                            ***

چُنو بیدُم همه جا شُهره به دورون «اتابک»

ز وَر گرز و کمونُم هَنی «تیمور» ایزنه دَک

قندهارِن که سی فتحس دل نادر چُنوزی لک

شیر مردونه گِرِهدُم به یه شَوخی مو خومِ تَک

بختیاری به خدا شیره اِیَر بَخت اَبو یارس

                                ***

مو ندونُم سی چه ای داغ دلُم داغ تُفنگه

هر چه بینُم مِنِ تاریخ اگون صحبت جنگه

صُحو چنگیز مُغول ویده و شَو ینگ و فرنگه

وَختی گویل به مِنِ مال ایکُنِن جنگْ یوننگه

دِلُم آبیده لکی خین ز ای هفـت و چهارس

                         ***

ار بُگُم راز دلم سیت ایگروی سی وُلاتُم

نه کسی ویده به اِمداد و نه کس داده نجاتُم

گوَم ار ایخواست وُرسته همو روزُ کُر تاتُم

جار اوُرداشت به دِشمن که وُری کُر به نهاتُم

کُجه او شیر علیمردونُم و شُمشیر و قطارس

                              ***

جنگ قدرت به مِن ایل چه تش ها که نَوَنده

به غم مرگ پیایل چه بُهونا که نَکَنده

دشمنِ کِرده چُنو شاد که وا طعنه اخنده

ایگوهه خُو دی پیایی مِنِ ای مال نَمَنده

کُجه شاهین کُهی تا بِدِراهه به شکارِس

                             ***

بختیاری که به مشروطه جلو بید و علمدار

اِگُرُهْدن ز وَرِس لشکر شاهی  به شَوِ تار

اِوُرِستادِن نیاس ارُدی «ستار» و «سپهدار»

پَه چه وابیده حَلا سی چه مِن شهر وبه کُهسار

نه خوس و بَوس ایَشْنِه و نه پیرار و نه پارِس

                              ***

بس که مَندیر هومَندُم که کَدِس شال وقطاره

به مِن دشت خیالُم ایگوهی  گَرت  سواره

گویلُم دست به دست یک اِدِن عید و بهاره

مِنِ ایلم که نه دی«جنگ دِز» و«جنگ مناره»

مو ابینُم او پیایی که  دِلُم  ایزنه جارِس

  انجمن ادبی پژمان بختیاری

نوشته شده توسط مدير سايت در پنج شنبه, ۱۷ فروردین ۱۳۹۱ ساعت ۹:۴۲ ب.ظ

دیدگاه

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.